Απουσίες…

...Ήταν πρωί τζιαι είχα χαρά, μα ως τις δέκα λύπη,
ήβραν τα μάθκια μου νερά, για σένα που μου λείπεις...
C.C.

Τζιαι ξέρω ‘γω κουβέντες…

Κάποτε ανέπτυσσα διάφορες θεωρίες/φιλοσοφίες για τη ζωή. Εν πιο εύκολα τα πράγματα να έσιεις παρά να μην έσιεις. Όταν (κάποιοι) ξεκίνησαν να μου χαλούν τους 'τοίχους' εσιώνωσα τζιαι εγώ τις μπουλντόζες τζιαι είπα να το σίρουμε τέλια, να το κάμουμε πάρκιν τζιαι ύστερα θωρούμε τι να κτίσουμε.
Τελευταία ξεκίνησα να το σκέφτουμαι αλλά επιμένω στα εύκολα για την ώρα. Ας πούμε...μερικές φορές σκέφτουμαι να γίνω χορτοφάγος, μετά όμως σκέφτουμαι μια πίττα μιξ τζιαι περνά μου.

Κατζιαρίζοντας...

Η σιωπή, σιωπή δεν έχει και χαράς τον που την έχει…!

Τελικά κάπου θα ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος

Μερικές φορές μου δημιουργείται η εντύπωση πως πρόκειται για μοτίβο. Μια συνεχόμενη εναλλαγή μεταξύ ανακάλυψης τζιαι αποκάλυψης, σαν να λέει η μια στην άλλη "δικό σου-δικό μου", μια μοιρασιά-που λεν τζιαι οι πρωτινοί, ανέκαθεν (τζιαι κατά παράδοσην) σοφότεροι.
Η αίσθηση που προκαλούν: κάποτε ταυτίζεται, κάποτε διαφέρει...μερικές φορές συμβαίνουν τζιαι ταυτόχρονα οι θκυό τους. Χτες, καθώς εδούλευκα, εξαπόλησα τα τζιαι έγειρα πίσω. Άφησα τζιαι έναν αναστεναγμό αααχχχχ...έκλεισα τα μάθκια μου τζιαι είχα εικόνες. Τελικά μπορώ να το κάμω! Πάει καιρός να τις αφήσω να έρτουν τζιαι να μείνουν. Άραγε τούτη εν η γιατρειά που φέρνει ο χρόνος? Το ότι μια μέρα απλά δεν πατάς το διακόπτη για παύση της προβολής?
Η μνήμη...Ω! Η μνήμη...απίστευτο πράγμα! Έφαα γερό κόλλημα μαζί της τελευταία. Παρατηρώ το καθετί που την αφορά. Την περιεργάζουμαι...αλλά για την ώρα δεν την επεξεργάζουμαι. Χάριν σε τζείνη έχω την ικανότητα ανά πάσα στιγμή να φέρω την εικόνα σου τζιαι τους ήχους σου μπροστά μου, σε οποιανδήποτε χωροχρονική στιγμή θέλω: κοινή, ιδιαίτερη, φωτεινή τζιαι σκοτεινή, πολύχρωμη ή μαυρόασπρη. Ναι, τωρά μπορώ να το κάμω ανώδυνα. Ε τζιαι λίη οδύνη να προκαλείται εν ποτζείνη που μπορώ να την αντινάξω εύκολα.
Τελικά τούτος εν ο τρόπος για να κρατάς κάτι ή κάποιον κοντά σου? Κουβαλάς τον αλλά δεν τον ξεκουβαλάς όποτε θέλεις. Μπορείς φυσικά να στρουθοκαμηλίζεις...εύκολα πράγματα. Αν φυσικά τον καλλιεργήσεις, σωστά, ανθίζει. Μην αγχοθείς αν πάει πως θα μαραθεί. Εν να ξαναπολήσει, που λέει τζιαι ο παππούς μου-ναι, τζιαι τζείνος κατά παράδοσην σοφός.
Εικόνες τζιαι ήχοι...τι σημασία έσιει να σου τις περιγράψω...μορφοποιούνται με τον λόγο, αποκτούν υπόσταση τζιαι ως εκ τούτου βάρος. Αν πουν να σε πατήσουν πονούν ή έστω σε αναγκάζουν να παραμερίσεις για να τους είναι εύκολη η έλευση. Αν όμως συνειδητά τα αφήσεις στο ασυνείδητο εν σχεδόν όπως τα πούπουλα.
Τωρά που ανακάλυψα τζιαι εγώ την τασιηνόπιτα, κλείω τα μάθκια μου τζιαι φέρνω εικόνες. Εν ζωντανές ναι. Κρατώ κομμάτια που δεν μπορεί κανένας σας να μου τα πάρει πίσω. Κομμάθκια των οποίων η ιδιοκτησία μου ανήκει...δικαιωματικά ή μη(κάτι παρόμοιο με τα Ελγείνια στο Βρετανικό μουσείο, ένα πράμα). Χάρισμα σας τα δικά μου...δεν έχω διάθεση για διεκδικήσεις. Μου φαίνεται πως άρχισα να διακρίνω την προίκα...

Υγρασίες…

Πρέπει να μαζέψω λέει για να ρίξουν , να χτίσουν, να σοβατίσουν τζιαι να βάψουν. Ούλλα τούτα τωρά για έναν τοίχο, μια ταράτσα, που ένα κομμάτι της δεν άντεξε τις τόσες καταιγίδες, τα νερά…ετράβησεν μέρος που τζείνα που επεράσαν που πάνω της, χρόνια τώρα, σαν να ήθελε να τα μεταφέρει πάντα μαζί της. Η μπογιά που περνούσε όμως κάθε φορά αρνήτουν να κάτσει στον τόπο της τζιαι ελουβούσεν. Τι πράμα τζιαι τούτη η υγρασία ρε παιδί μου…σαπίζει τους τόπους.
Άνοιξα τις κάσιες τζιαι ξεκίνησα να βάλω πράματα μέσα. Έτσι όπως μαζεύφκω σκέφτουμαι πως ανάθεμα μαύρο μπορεί να ξιλιφτεί το πλάσμα τζείνη την υγρασία που κρατά μέσα του, πας τους δικούς του τοίχους. Τι κάμνεις όταν ξεκινήσεις να λουβάς ή να βλαστάς…; Το μόνο σίγουρο εν πως πρέπει να περιμένεις τον ήλιο για να ξεκινήσεις έτσι δουλειές. Τζιαμέ να δεις πακετάρισμα…
Πως μαζεύκεις άραγε, ένα χώρο, αλλά καταφέρνεις να το θωρείς που μες τις κάσιες; Εχτές νόμιζα πως ήθελα, πολλά, να γράψω. Σήμερα έχω λίες αμφιβολίες. Μπορεί τελικά να πετάξω τζιαι λία πράματα. Τα υπόλοιπα θα επιστρέψουν σε στεγνό περιβάλλον.

Ένα γύρo απ’ όλα χωρίς κρεμμύδι

Ίσως εν φυσιολογικό, μπορεί να συμβαίνει στον καθένα...εν κάποια διαστήματα που νομίζω πως είμαι νεκρή αλλά συνεχίζω να κινούμαι νομιζόμενη πως ζω, που κεκτήμένη ταχύτητα. Μετά έρκουνται τζιαι ξεθάφκουν με τα συναισθήματα έτσι ως σαν να θέλουν να μου δείξουν τζείνο που δεν καταλαβαίνω, το ότι δηλαδή ζω που τ' αλήθκεια. Μπορεί να μην με θωρεί πάντα ήλιος αλλά τζιαι η σκοτεινιά εν καλό πράμα. Έτσι τζιαι αλλιώς μόνον έτσι καταφέρνω να τζοιμηθώ. Ύπνος...μην νομίζεις, η ακινησία του σώματος εν ενεργοποίηση του νου. Είτε ο ύπνος υφίσταται με κλειστά είτε με ανοιχτά μάθκια. Το ζήτημα δεν είναι πως αλλά το που παίζεις. Μπορείς να παρακολουθήσεις το show απαθής αλλά τζιαι να προταγωνιστείς εξίσου απαθής.
-Τι λες?
-Μπα, αν θα παίξω λεω να το ξέρω, να καταλαβαίνω.
Α!! Δεν σου είπα!! Έχω κάπου, κάτι που λείπει. Ίσως μπορείς να το πεις τζιαι τρύπα. Δεν την είχα πάντα. Εν επίκτητη η ανεπάρκεια. Περνά τόσο φως όμως, που κάμνει τους άλλους να νομίζουν πως είμαι μέσα. Μπαίνουν αλλά λείπω. Μερικές φορές οι γεωγραφικές συντεταγμένες του που είμαι εν δυσδιάκριτες. Μιλώ μου όμως στο τηλέφωνο. Τωρά με τα κινητά, εν ευκολία. Μέσα μέσα βρεθούμαστε. Άρχισα να σκέφτουμαι πως ίσως μπορούμε να ξαναρχίσουμαι να φκαίνουμε τα δυο μας.
Λεν πως όταν ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλά. Δεν το πιστεύω, με ποτήρι είναι, με πιάτο. Μοιάζει περισσότερο με υφαντό. Αν χάσεις φυσικά τον πόντο εν πρόβλημα. Ξηλώνεται όμως ή τζιαι να μην, σταματάς, κόφκεις το τζιαι κάμνεις άλλο ένα κομμάτι. Ύστερα ράφκεις τζιαι τα θκυό μαζί. Πιντώνεις τα. Δες το! Πάλε ολόκληρο. Φτάνει να έσιεις όρεξη. Τίποτε δεν είναι μονοκόμματο. Εν ψηφίδες, κομμάθκια, στιγμές που αποτελούν το όλον...λέει σου.
Με τόσο φως που μπαίνει εκατάφερα να την δω εχτές. Ήταν ανοιχτό τζιαι το κάπριο...που να πάει να χωστεί? Βέβαια εδοκίμασε αλλά επρόλαβα την. Άνοιξα το καθρεφτάκι τζιαι είδα την. Ε, μεν θυμώνεις, εν οδηγούσα, ήμουν συνοδηγός. Εγύρισεν τζιαι είδεν την όμως τζιαι τζείνη. Πάντα χρειάζονται μάρτυρες. Τελευταία γίνεται ο τακτικός μου μάρτυρας, σε ούλλα. Ιερομάρτυρας για την ακρίβεια.
Μια άσπρη τούφα στα ξαφνικά. Λεν πως εν μαράζι, έτσι μου είπαν τζιαι μένα. Η ιστορίες των άσπρων τουφών που εμφανίζουνται ανα πάσα στιγμή τζιαι ηλικία, με γοήτευαν πάντα. Τωρά μπορώ να ξεφύγω από την παθητική στάση της ακρόασης τζιαι να μεταβώ στο ενεργητικό μέρος, της αφήγησης. Στους χώρους που κινούμαι η άσπρη τούφα προσδίδει άλλη εικόνα, μου είπαν, ταιρκάζει τζιόλας. Λες? Τι να ντυθώ άραγε αύριο?
Εντάξει, ίσως συνηθίσω τζιαι τούτη την ιδέα. Έσιει λιο τζαιρό κάμνω τες συλλογή. Μπορεί να την αγαπήσω τζιόλας, που ξέρεις. Έτσι τζιαι αλλιώς δεν είμαι υπέρ των εκτρώσεων...εκτός αν κάποιος βρίσκεται σε υπερβολικά μικρή ηλικία. Ε μιτσιάν εν θα με πεις, είμαι μικρομέγαλη. Τελικά ίσως τζιαι να την κρατήσω. Που ξέρεις, αν την ονομάσω Σοφία μπορεί να μας αρέσει.

Κάπως μακριά...

Εν με κανεί…έκαμα τζιαι ψαλίδα. Λαλείς να έκαμα τζιαι κυτταρίτιδα;; Ούφφου α!