Is anybody home…??

Προσέχω, παίρνω τζιαι τις βιταμίνες μου αλλά κάποια στιγμή, στην αφηρημάδα μου πάνω, άρπαξα Ασυνέπεια. Δεν με πειράζει τόσο που την αγκονίστικα παρά μόνο που δεν μπορώ να προκαταλάβω τη θέση της τζιαι με ξαφνιάζει όταν εμφανίζεται στους πιο περίεργους τόπους, μεταλλάσσοντας πάντα μια σταθερά. Στο μόνο που παραμένω συνεπής είναι στο ότι είμαι απρόβλεπτα ασυνεπής.
Το κλάμα, για παράδειγμα, ήταν μια σταθερά, στο σύνολο των πολλών. Απώλεσα όμως τζιαι που τούτο την εμπιστισύνη. Δεν μπορείς να λογιέσαι τζιαι να είσαι κλαμούρα αλλά να κάμνεις να ρίξεις ένα καλό κλάμα μήνες τώρα (...απίστευτο)...Ξεφτιλίζεις απλά την κατάσταση τζιαι δεν είναι σωστό.
Τι στο καλό...στο κάτω κάτω το νερό που τρέσιει κάμνει καλό feng shui. Όταν στερέψει το πλάσμα τι πάει να πει άραγε? Χμ...Ότι εν πολλά καλά? Ότι εν αναίσθητο? ή ότι εν απλά νεκρό?
Για χτύπα λίο ξανά να δούμε...Τι λέει? Αντιδρώ?

Είναι καημός τα Ξένα…

Η απουσία τζιαι η απόσταση μπορεί να φαντάζουν χασματικές ακόμα τζιαι αν σε χωρίζει η ελάχιστη χιλιομετρική απόσταση που κάποιον…Μερικοί τόποι όμως εν πραγματικά μακριά, τόσο μακριά που τζιαι να θέλεις να απλώσεις το σιέρι σου ποτέ εν θα τους φτάσεις, ακόμα τζιαι αν είσαι ο σωσίας του Τιραμόλα.
Οι άνθρωποι στέκονται μακρύτερα τζιαι που τον τόπο τον ίδιο. Σε όποια μούτη τζιαι να πάεις να σταθείς εν θα καταφέρεις να ποσσιεπάσεις. Ξενιθκιά. Που τον τόπο που υπάρχουν μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν κοντά σου γίνονται ήχος, φωνή που φκαίνει που ένα τηλέφωνο, εικόνα που έρκεται που έναν υπολογιστή, γράμματα που εμφανίζονται το ένα πίσω που το άλλο τζιαι σχηματίζουν λέξεις τζιαι κουβέντες ολόκληρες…Θύμησες τζιαι πεθυμιά.
Το σκορ αυξάνεται υπέρ της για την ώρα…άραγε πόσα πόσα θα λήξει το ματς…;

Αλλιώτικα και Αλλόκοτα…

Καθόλου δεν μοιάζανε, ούτε είδα να κρατά στα χέρια κανένα πιστοποιητικό, αλλά δέχτηκα από καιρό πως είναι η μάνα της. Παρότι η συναναστροφή και με τις δυο δεν είναι πάντα ευχάριστη, η Επανάληψη και η Μάθηση είναι τακτικές στη γειτονία. Μέσα στα πολλά κουτσομπολιά που άφησαν στην άκρη, στο πιατάκι με τον καφέ παρέα με τα άλλα βουτήματα, σε κάποια από κείνες τις πολύωρες συναντήσεις ήταν και το εύηχο “το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”.
Οι ξανθές ανταύγειες στα μαλλιά μου θα δικαιολογούσαν την άποψη πως ως γυναίκα μπορώ να επαναλαμβάνω τα ίδια, εφόσον αυτές μιλούσαν για τον ανήρ. Αποφάσισα όμως να ακολουθήσω τις υποδείξεις τους. Στο κάτω-κάτω λάθη υπάρχουν πολλά ποιος ο λόγος να κάνω πάντα τα ίδια. Η ανανέωση διευρύνει τη γνώση και μερικές φορές έχω την αίσθηση πως βάλθηκα να γίνω σοφή.
Οι λανθάνουσες καταστάσεις πολλές, όπως οι μέρες του χρόνου πολλές. Χρειάζεται ποικιλία για να περνά ο καιρός. Σταθμός στη μνήμη το γεγονός ή η κατάσταση-παντός είδους, καλή, κακή- που τοποθετείται ως ένδειξη, τελικά, στο ημερολόγιο μεταμφιεζόμενη σε αριθμό.
Η θερινή περίοδος του χρόνου με τη χαλαρότητα που αυτή φέρει και επιφέρει, την σε υπολειτουργία νοητική κατάσταση του ανθρώπινου νου γίνεται το πλέον έφορο έδαφος για τα πολλά και κυρίως για τα μεμπτά. Μακάριοι οι σωστοί…ζηλευτοί θα έλεγα, αλλά εκούσια ή ακούσια επιλέγω να ανήκω στους άλλους. Εποχιακή η παράκρουσης, μια κατάσταση όμως που τείνει να καταστεί θεσμός, παρόμοια με τα καλοκαιρινά φεστιβαλικά γεγονότα των Δήμων. Μια άνω ή κάτω τελεία καθορίζει την παύση αυτής και σημαίνει το τέλος του θέρους.
Άραγε που να τελειώνει το φετινό καλοκαίρι…;

Γηράσκω αεί αποπροσανατιλιζόμενος…ενίοτε διδασκόμενος

Ο χρόνος έτσι…ο χρόνος άλλοσπως…ο χρόνος το παράλλο…ο χρόνος...άτε ολάν τζιαι κανεί. Ο χρόνος (απλά) πρήχτης, τέλος. Πότε σε αφήνει να εφησυχαστείς στον ήχο της σιωπής του τζιαι πότε ξεκινά να μιλά, να μιλά, να μιλά, στήνει σε απέναντι τζιαι εσύ ακούεις, ακούεις τζιαι εξακολουθείς να ακούεις μέχρι να βρεθείς σε ένα είδος ύπνωσης- που την επανάληψη του λόγου του-τζιαι τη στιγμή που σου λαλεί “σειρά σου τωρά να μιλήσεις” είσαι τόσο αλλού που παρότι ξυπνάς νομίζεις πως δεν έσιεις τίποτε να πεις τζιαι έτσι σκάζεις…

Απουσίες…

...Ήταν πρωί τζιαι είχα χαρά, μα ως τις δέκα λύπη,
ήβραν τα μάθκια μου νερά, για σένα που μου λείπεις...
C.C.

Τζιαι ξέρω ‘γω κουβέντες…

Κάποτε ανέπτυσσα διάφορες θεωρίες/φιλοσοφίες για τη ζωή. Εν πιο εύκολα τα πράγματα να έσιεις παρά να μην έσιεις. Όταν (κάποιοι) ξεκίνησαν να μου χαλούν τους 'τοίχους' εσιώνωσα τζιαι εγώ τις μπουλντόζες τζιαι είπα να το σίρουμε τέλια, να το κάμουμε πάρκιν τζιαι ύστερα θωρούμε τι να κτίσουμε.
Τελευταία ξεκίνησα να το σκέφτουμαι αλλά επιμένω στα εύκολα για την ώρα. Ας πούμε...μερικές φορές σκέφτουμαι να γίνω χορτοφάγος, μετά όμως σκέφτουμαι μια πίττα μιξ τζιαι περνά μου.

Κατζιαρίζοντας...

Η σιωπή, σιωπή δεν έχει και χαράς τον που την έχει…!