But I know I can’t count on you…

Μέσα στον μικρό εσωτερικό χώρο του αυτοκινήτου γίνομαι για άλλη μια φορά ο μόνος θεατής ενός καλού, ως προς την ερμηνεία, μονόλογου. Μιλά ακατάπαυστα, σχεδόν αναπαριστά τη σκέψη τζιαι το συναίσθημα του. Προσπαθώ να τον παρακολουθήσω τζιαι όχι μόνο να τον ακούω. Οδηγώ όμως τζιαι τούτο εν δύσκολο. Βρίσκω πολλά ενδιαφέρον αυτή του τη στιγμή. Περνά του. Θα μου πεις δουλειά του… Μερικές φορές μπαίνω στον πειρασμό να σκέφτομαι πως ίσως δεν είναι ποτέ αληθινός, μπας τζιαι πάντα εν σε ρόλο. Κάτι θα κάμει όμως κάθε φορά για να μου ανατρέψει εν αγνοία του τούτη μου την αμφιβολία. Δεν ζητώ όμως που τζείνον επιβεβαίωση…από κανέναν πλέον. Έμαθα να το χειρίζομαι τζιαι τούτο μόνη μου.
Τον διακόπτω. Αποφασίζω να το κάνουμε διάλογο. Αναφέρω πως νοιώθω σαν να είμαι σε αναμονή εδώ τζιαι αρκετό καιρό αλλά δεν έχω ιδέα καν τι περιμένω…Δεν αντιδρά για την παρέμβαση. Συμφωνεί. Λέει πως έβαλα λόγια στη σκέψη του. Μα τούτο προσπαθούσε να πει τόσην ώρα;…ήντα η Πάφος πέφτει πιο κοντά. Εκνευρίζεται που τη διαπίστωση τζιαι της δικής του αναμονής. Λέω υπομονή τζιαι προσπαθώ να του ξε-καθαρίσω την εικόνα. Νομίζω κάτι άρχισε να βλέπει…Ο άντρας λεν πως μιλά τζιαι αναζητά λύση, η γυναίκα μιλά γιατί εν απλά μουρμούρα. Ίσως κατά κάποιο τρόπο να εν αλήθκεια.
Κόκκινο φανάρι τζιαι σταματώ. Καταφέρνω να τον δω. Σκέφτομαι πως τούτο το πράγμα εν απλά μισό. Μισογεμάτο, μισοάδειο, μισοτελειωμένο, μισάνοιχτο, μισοφαγωμένο, μισό…μισώ το μισό. Μερικές φορές μισώ τον μαζί με το μισό του, τζείνο της παρουσίας, της απουσίας, του συναισθήματος, του λόγου, της φύσης τζιαι της συμπεριφοράς του…Μισώ τζιαι το δικό μου μισό που πάντα μόνο τζείνο καταφέρνει να κερδίσει.
Διάλογος off…βυθίζομαι στα δικά μου…Μονόλογος on. Θυμούμαι που έγραφα προχτές-κάπου-πως τα γεγονότα από μόνα τους δεν καθορίζουν πάντα την εξέλιξη των πραγμάτων. Η αντικειμενική πτυχή μιας δεδομένης κατάστασης ή ακόμα τζιαι ενός συμβάντος θυσιάζεται στο βωμό της υποκειμενικής αντιμετώπισης, των προσωπικών αντιλήψεων τζιαι των αναγκών του ανθρώπου.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει τζιαι με την μνήμη…Τούτη που μου κρατά άλλο ένα κομμάτι τζιαι που φορές τείνω να την μισώ επίσης. Η μνήμη...που με τον καιρό ανασκευάζεται. Η αλήθκεια των γεγονότων καθίσταται ζήτημα προσωπικής τζιαι διαφορετικής αντίληψης που τον καθένα...πάντα! Ο χρόνος υποβοηθά, αναγκάζει ή οδηγεί στο να προσδίδεται διαφορετική ερμηνεία, πέρα που την πρώτη…την αυθεντική. Η εσωτερική ανάγκη του πλασμάτου, όποια τζιαι αν είναι κάθε φορά, κατευθύνει, διαστρεβλώνει τζιαι δημιουργεί καινούργια ανάμνηση. Όσα υπάρχουν ακόμα νωπά δημιουργούν μια συνέχεια για να σου παρέχουν τη δυνατότητα, να ανασύρεις το πληροφοριακό υλικό που τελικά θα επιλέξεις να κρατήσεις-αφού αποφασίζεις πως μόνο τζείνο χρειάζεσαι- τζιαι το οποίο θα ονομάσεις εμπειρία. Τα δύσκολα ή τα επώδυνα θα τα σύρεις στη λήθη ή εάν δεν τα καταφέρεις απλά θα τα εξωραΐσεις. Εύκολο; Χμ…ίσως όχι δύσκολο.
.......
Εξακολουθεί να μιλά…παρακολουθώ τον αλλά δεν τον ακούω. Ο εσωτερικός μου θόρυβος υπερισχύει του δικού του. Ίσως κάποιαν άλλη φορά να ένιωθα ενοχές που δεν είμαι πραγματικά δαμέ. Τωρά όχι. Ίσως εν ένας τρόπος τιμωρίας από μέρους μου για το ότι θα φύγει πάλε. Καταλαβαίνει πως είμαι στον κόσμο μου τζιαι σιωπά. Μετά μιλά: Είσαι αλλού; Ουου…Χρόνια τώρα-τόπους τόπους-είμαι μόνον αλλού, Πε μου που, άλλωστε είμαστε φίλοι.

Θα περάσει, το ξέρω, θα γελάσει…

Λαμβάνω, ανοίγω, διαβάζω: Βαρέθηκα! Μια ζωή θα το κάμνω τούτο; Όλο δάκτυλα στα πλήκτρα του πιάνου. Περιμένω πέρκι βρέξει να δω τζιαι να ακούσω κάτι διαφορετικό. Απαντώ: Και εδώ μια από τα ίδια…δάκτυλα σε διαφορετικά πλήκτρα, σε τούτα που αντί ήχου παράγουν γράμματα τζιαι λέξεις σε ένα εικονικό χαρτί. Δεν είμαι καν σίγουρη αν ο ήχος που παράγουν εν μελωδικός. Ξέρω μόνο τι λέγεται για τον ήχο των λέξεων, αν εν καλός, αλλά μελωδικός;; Δεν σκέφτηκα να ρωτήσω…ζατίν ούλλο μισές δουλειές κάμνω. Τα μόνα ολοκληρωμένα πράματα που αφήνω πίσω εν τα κείμενα μου…τζιαι τζείνα με κόπο.
Τα αγαθά κόποις κτώνται…τζιαι που την άλλη ότι σου χαρίζεται εύκολα, δύσκολα το εκτιμάς. Την σκέφτομαι να κάθετε μπροστά στο πιάνο, να διδάσκει τζιαι ο νους της να τρέχει αλλού…να ψάχνει μες στην παρτιτούρα να βρει ποιο ήταν το σημείο που χάθηκε, τζιαμέ όπου έκαμε το λάθος…το λάθος της. Δεν ξέρω αν τούτο συμβαίνει στ’ αλήθκεια. Ίσως εν γέννημα τζιαι τούτο του νου μου. Μοιάζουμε πολλά όμως οι θκύο μας τζιαι έτσι γνωρίζω καλά το αγκάθι τζείνο που σε σπρώχνει να ψάχνεις παντού τα γιατί. Άρπαξα τζιαι εγώ μια τσιμπιά τζιαι που τότε χάνομαι μέσα στα γραφτά, δικά μου τζιαι των άλλων σε μιαν απεγνωσμένη προσπάθεια να δω…
Απορώ…Άραγε ούλλα τούτα που ζούμε τωρά τζιαι για τα οποία κοπιάσαμε εν τα αγαθά; Γιατί αν τούτα είναι…εξίκκο σου. Πρώτα ήταν τα λάβαρα υψωμένα τζιαι παρελαύνοντας τσατίζαμε συνθήματα. Χρειάζονται πάντα για να νιώθεις την ηθική ανύψωση που θα σπρώξει τα πόθκια σου να κάμνεις ένα βήμα τη φορά. Τελευταία που τούτα βάρυναν, σιωπήσαμε λιο τζιαι οι θκυό. Συνειδητοποιώ το, μιαν εγώ τζιαι μιαν τζείνη κάθε φορά που κάποιος θα αντινάξει λίη που τη σκόνη που έκατσε πάνω τους τζιαι θα τσούξει τη ψυσιή μας. Τίποτε όμως δεν τρέσιει που τις κόγχες του καθρέφτη της τζιαι ούλλα μπαζώνονται τζιαμέ. Πόσους τόνους νερό να σηκώνουν άραγε ακόμα; Γέλια… σωτήριο χάϊδεμα κάθε φορά για να μπορεί να αντέχει.
Μια που τις μεγαλύτερες μου φοβίες ήταν κάποτε-αν αξιωθώ τζιαι γεράσω μιαν μέρα- να μην κοιτάξω κάτω, στα χρόνια τζείνα που πάνω τους θα κάθουμαι, σαν χορτασμένη γριά βασίλισσα στο θρόνο του “Π” μου, τζιαι καταλάβω πως κάπου έκαμα ένα μεγάλο λάθος ή για κάτι μετανιώσω πολλά. Τώρα όμως σκέφτομαι μήπως τζιαι πρέπει να αναθεωρήσω, γιατί τούτο ίσως το έκαμα ήδη πριν καν αποκτήσω τις πρώτες μου βαθκιές ρυτίδες.
Φοβάμαι να της μιλώ πάντα γιατί δεν θέλω να την απογοητεύσω. Τίποτε όμως δεν μπορώ να της κρύψω γιατί είναι ένα κομμάτι δικό μου, χρόνια τώρα…ακόμα τζιαι τότε που οι εφηβικοί τζιαι νεανικοί εγωισμοί εκάμναν την απουσία της να φαντάζει ανώδυνη…τότε που ανυπομονούσαμε να περάσουν τα χρόνια, για να φτάσουμε στο σημείο που θα τα θέλαμε να γυρίσουν πάλε πίσω.
Κρατώ την τζιαι της λέω πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο που μόλις τον αναγνωρίσουμε όλα θα είναι πλέον καθαρά. Το ίδιο κάμνει τζιαι τζείνη για μένα. Άρχισα να αποκτώ καινούργια φοβία…μήπως τη μέρα που θα κάθουμαι αθκιασερή στο θρόνο των χρόνων καταλάβω πως μας έστησε τελικά τζιαι τότε τι θα της πω…;;

Έτσι όπως το Αϊράνι…(…Ξινό αλλά πίνεται).

Γράφω, συνέχεια γράφω αλλά τα χαρτιά μου γεμίζουν λέξεις καμωμένες από γράμματα ενώ θέλω να γεμίζουν λέξεις καμωμένες από χρώματα. Ναι, κρατώ το σωστό εργαλείο: Στυλό. Πινέλο? Όχι, δεν θέλω να ζωγραφίσω...θέλω απλά να γράψω με χρώμα. Κάθε αρχή της βδομάδας η ίδια ιστορία. Ασυναίσθητα αισιόδοξη όπως κάθε μια αρχή ορίζει. Εξαιρείται η αρχή του τέλους...τζείνη προδικάζει τζιαι καταδικάζει την όποια πολυχρωμία.
Ημερολογιακά Φθινόπωρο...Η αλήθεια όμως είναι πάντα γυμνή για να μπορεί να την ντύνει καθείς όπως γουστάρει. Η δική μου σήμερα την είδε αναρχική τζιαι ασυμβίβαστη. Με αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς επιτίθεται στο κατεστημένο, πρωτίστως του εσωτερικού μετώπου. Τζιαμέ συναντά πάντα την μεγαλύτερη αντίσταση γιατί τζιαμέ εδρεύει η Κυβέρνηση τζιαι το ανάκτορο του Εγωισμού.
Ριπές stop. Κινητό τηλέφωνο οn...ποιό stop?? Η χειρότερη ριπή στην ψυχική μου ηρεμία αποδεικνύεται ο ήχος του μηνύματος. Αφού οι λέξεις δεν φέρουν φωνή άρχισα να τις μετρώ με το βάρος...Ανορεξικές, ισορροπημένες ή υπέρβαρες. Una φάτσα αλλά ούτε λόγος για una ράτσα..."Μωρό μου καλημέρα!"...α...καλά! Επιλέγω, ζυγίζω, αποφασίζω, κρατώ: όσα τοποθετούνται πλαί μου ως είδη πρώτης ανάγκης. Τα υπόλοιπα αν δεν το έπραξαν ήδη θα το κάνουν στη συνέχεια...Θα τοποθετηθούν στο Εκεί, στο πούποτε, να πιάνουν σκόνη έτσι απλά τζιαι μόνο για να προκαλούν το απαιτούμενο φτάρνισμα για να ξυπνά ο νους τζιαι να θυμούμαι ότι κάπου έζησα πριν που το δαμέ.
Για αλλού εξεκίνησα να γράφω τζιαι αλλού πάω...σήμερα όπου μου νέψουν οι σκέψεις νέφκουμαι...έτσι όπως τον αρσενικό...που λέει τζιαι το Έ(ν)τερον "εν έσιει τσιάνς να την πέσει γεναίκα σε αρσενικόν τζιαι τζείνος να μην ανταποκριθεί..."...λές?? Μα...μιλάς τζιαι για τζείνους που έτυχε να γνωρίσω τζιαι εγώ κάποτε?? Οϊ πέ μου αλήθκεια!
Θυμάμαι πριν χρόνια που η εκκλησία ήρθε να καταργήσει το μυστήριο του Αρραβώνα γιατί θεώρησε πως έτσι νομιμοποιεί τις προγαμιαίες σχέσεις. Τωρά τείνουμε που μόνοι μας να καταργήσουμε τζιαι τις σχέσεις υπό τις οποίες "νομιμοποιούμε" την (προ)γαμιαία συνεύρεση. Δεν είναι μόνο τούτο η σχέση? Έχεις δίκαιο. Υπερέβαλα...είναι τζιαι τζείνα που μόλις τελειώσει, μένουν στο πούποτε, παρέα με την σκόνη. Εκτός φυσικά αν τελικά σου δώσει ένα γάμο...εύχομαι όχι άλλον ένα παρόμοιο με τζείνον που είδα προημερών- για ακόμα μια φορά -να του κόφκουν τους ιερούς του κόμπους με μιαν υπογραφή...! Εντάξει δεν θα πάρω τη δουλειά από την Carrie Brandshow...παρότι τούτος ο τόπος θυμίζει μου φορές Sex and the city τζιαι Beverly Hills, τζιαι ας υπάρχουν οι απορριπτικοί του είδους. Ο αντίλογος άλλωστε είναι ο καλύτερος διάλογος.

Πρέπει να σου πω όμως πως κατά βάθος δεν είμαι απαισιόδοξος άνθρωπος...γίνομαι, για να βρίσκω ξανά το φως. Έτσι αφού όλοι λένε πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...για να καταλάβεις πόσο αισιοδοξώ: Προσδοκώ να πεθάνω μετά τζιαι που την Ελπίδα!

Is anybody home…??

Προσέχω, παίρνω τζιαι τις βιταμίνες μου αλλά κάποια στιγμή, στην αφηρημάδα μου πάνω, άρπαξα Ασυνέπεια. Δεν με πειράζει τόσο που την αγκονίστικα παρά μόνο που δεν μπορώ να προκαταλάβω τη θέση της τζιαι με ξαφνιάζει όταν εμφανίζεται στους πιο περίεργους τόπους, μεταλλάσσοντας πάντα μια σταθερά. Στο μόνο που παραμένω συνεπής είναι στο ότι είμαι απρόβλεπτα ασυνεπής.
Το κλάμα, για παράδειγμα, ήταν μια σταθερά, στο σύνολο των πολλών. Απώλεσα όμως τζιαι που τούτο την εμπιστισύνη. Δεν μπορείς να λογιέσαι τζιαι να είσαι κλαμούρα αλλά να κάμνεις να ρίξεις ένα καλό κλάμα μήνες τώρα (...απίστευτο)...Ξεφτιλίζεις απλά την κατάσταση τζιαι δεν είναι σωστό.
Τι στο καλό...στο κάτω κάτω το νερό που τρέσιει κάμνει καλό feng shui. Όταν στερέψει το πλάσμα τι πάει να πει άραγε? Χμ...Ότι εν πολλά καλά? Ότι εν αναίσθητο? ή ότι εν απλά νεκρό?
Για χτύπα λίο ξανά να δούμε...Τι λέει? Αντιδρώ?

Είναι καημός τα Ξένα…

Η απουσία τζιαι η απόσταση μπορεί να φαντάζουν χασματικές ακόμα τζιαι αν σε χωρίζει η ελάχιστη χιλιομετρική απόσταση που κάποιον…Μερικοί τόποι όμως εν πραγματικά μακριά, τόσο μακριά που τζιαι να θέλεις να απλώσεις το σιέρι σου ποτέ εν θα τους φτάσεις, ακόμα τζιαι αν είσαι ο σωσίας του Τιραμόλα.
Οι άνθρωποι στέκονται μακρύτερα τζιαι που τον τόπο τον ίδιο. Σε όποια μούτη τζιαι να πάεις να σταθείς εν θα καταφέρεις να ποσσιεπάσεις. Ξενιθκιά. Που τον τόπο που υπάρχουν μέχρι να καταφέρουν να φτάσουν κοντά σου γίνονται ήχος, φωνή που φκαίνει που ένα τηλέφωνο, εικόνα που έρκεται που έναν υπολογιστή, γράμματα που εμφανίζονται το ένα πίσω που το άλλο τζιαι σχηματίζουν λέξεις τζιαι κουβέντες ολόκληρες…Θύμησες τζιαι πεθυμιά.
Το σκορ αυξάνεται υπέρ της για την ώρα…άραγε πόσα πόσα θα λήξει το ματς…;

Αλλιώτικα και Αλλόκοτα…

Καθόλου δεν μοιάζανε, ούτε είδα να κρατά στα χέρια κανένα πιστοποιητικό, αλλά δέχτηκα από καιρό πως είναι η μάνα της. Παρότι η συναναστροφή και με τις δυο δεν είναι πάντα ευχάριστη, η Επανάληψη και η Μάθηση είναι τακτικές στη γειτονία. Μέσα στα πολλά κουτσομπολιά που άφησαν στην άκρη, στο πιατάκι με τον καφέ παρέα με τα άλλα βουτήματα, σε κάποια από κείνες τις πολύωρες συναντήσεις ήταν και το εύηχο “το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”.
Οι ξανθές ανταύγειες στα μαλλιά μου θα δικαιολογούσαν την άποψη πως ως γυναίκα μπορώ να επαναλαμβάνω τα ίδια, εφόσον αυτές μιλούσαν για τον ανήρ. Αποφάσισα όμως να ακολουθήσω τις υποδείξεις τους. Στο κάτω-κάτω λάθη υπάρχουν πολλά ποιος ο λόγος να κάνω πάντα τα ίδια. Η ανανέωση διευρύνει τη γνώση και μερικές φορές έχω την αίσθηση πως βάλθηκα να γίνω σοφή.
Οι λανθάνουσες καταστάσεις πολλές, όπως οι μέρες του χρόνου πολλές. Χρειάζεται ποικιλία για να περνά ο καιρός. Σταθμός στη μνήμη το γεγονός ή η κατάσταση-παντός είδους, καλή, κακή- που τοποθετείται ως ένδειξη, τελικά, στο ημερολόγιο μεταμφιεζόμενη σε αριθμό.
Η θερινή περίοδος του χρόνου με τη χαλαρότητα που αυτή φέρει και επιφέρει, την σε υπολειτουργία νοητική κατάσταση του ανθρώπινου νου γίνεται το πλέον έφορο έδαφος για τα πολλά και κυρίως για τα μεμπτά. Μακάριοι οι σωστοί…ζηλευτοί θα έλεγα, αλλά εκούσια ή ακούσια επιλέγω να ανήκω στους άλλους. Εποχιακή η παράκρουσης, μια κατάσταση όμως που τείνει να καταστεί θεσμός, παρόμοια με τα καλοκαιρινά φεστιβαλικά γεγονότα των Δήμων. Μια άνω ή κάτω τελεία καθορίζει την παύση αυτής και σημαίνει το τέλος του θέρους.
Άραγε που να τελειώνει το φετινό καλοκαίρι…;